Art. 71 ust. 2 Konstytucji RP stanowi: Nauka w szkołach publicznych jest bezpłatna. Ustawa może dopuścić świadczenie niektórych usług edukacyjnych przez publiczne szkoły wyższe za odpłatnością. Z kolei art. 23 pkt 2. ustawy z dnia 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym stanowi pozwala na pobieranie opłat od studentów niestacjonarnych uczących się na uczelni publicznej.W wyroku z dnia z 8 listopada 2000 r., Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę studenta Jacka B. dotyczącą zarzutu niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu stwierdził: „Zagwarantowane w art. 70 Konstytucji prawo do nauki (…) stanowi w swej istocie gwarancję dostępności i powszechności, a nie nieodpłatności kształcenia. Zasada bezpłatności nauczania w szkołach publicznych (art. 70 ust. 2) stanowi tylko jeden z elementów składających się na to prawo.” oraz „Gwarancja bezpłatnej nauki w publicznej szkole wyższej nie jest absolutna i nieograniczona. (…) Zróżnicowanie sytuacji prawnej osób studiujących w trybie studiów odpłatnych i nieodpłatnych (…) nie narusza zasady równego traktowania (art. 32 Konstytucji) pod warunkiem, że wprowadzanie opłat za studia następuje w celu zapewnienia dostępu do nauki jak największej liczbie studentów. (…) W kształtowaniu wielkości opłat za działalność dydaktyczną podstawową rolę musi odgrywać czynnik niezbędnych kosztów kształcenia na określonej uczelni lub określonym kierunku studiów, zapewniających studentom na studiach odpłatnych równorzędny poziom i równorzędność dyplomów w porównaniu ze studiami dziennymi (…).
Polecenie: Określ rodzaj wykładni jaki przyjął TK. Jakimi dyrektywami wykładni posłużył się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu, a jakie odrzucił? Odpowiedź uzasadnij