Jerzy W. był od kilku lat zatrudniony w pewnym przedsiębiorstwie budowlanym. Z racji jego doświadczenia powierzono mu do nadzoru kilku nowoprzyjętych pracowników. Miał on wspólnie z nimi wykonywać pracę, jednocześnie kontrolując młodszych kolegów, wskazując im braki i niedociągnięcia. Ponadto, miał za zadanie wyznaczać im dzienne godziny pracy, jako że nowi pracownicy zostali zatrudnieni na ¾ etatu. Z tego powodu standardowe zajęcia Jerzego W. ulegały niekiedy opóźnieniu i musiał on wtedy zostawać w pracy dłużej, przekraczając dobową normę czasu pracy, ustaloną przez zatrudniające przedsiębiorstwo. W związku z tym zażądał on wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Pracodawca pana Jerzego stwierdził wówczas, że jako osobie sprawującej stanowisko kierownicze, nie przysługuje mu takie wynagrodzenie – zgodnie z art. 1514 § 1 Kodeksu Pracy. Czy pracodawca ma rację?